social follow

Kortverhalen en pogingen tot poëzie

Nienke Boterbloem heeft een saai leven. Ze gaat naar een apostolische school in een grijs gebouw waar grijs de norm is en waar kennis zwijgend moet worden vergaard. Ze woont in een blokkendoos in een straat waar alleen oude mensen wonen. Haar moeder moet altijd werken en een vader heeft ze niet. Aan Sinterklaas heeft ze vaak om een broertje of een zusje gevraagd, maar ze kreeg altijd andere dingen.

  • Pretpark; Theme Park

Op 29 november 2014 begon ik op Honderdtwintig Woorden te schrijven.

Ik vroeg me gisteravond af wat ik in dit pretpark heb gezocht en wat het mij tot nu toe heeft opgeleverd.

En ik stelde vast dat ik hier precies gevonden heb wat ik er wilde vinden. Ik ben blijven schrijven.

Daar heb ik mezelf iedere keer een medaille voor gegeven.

Me...   

 ... I am just like a tree ...

 

Soms draag ik bloemen en krullen in mijn haar.

En soms scheer ik mezelf helemaal kaal.

Mijn kapper weet dat wel van mij. 

 

Ik ben soms groen, 

soms geel, soms rood, blauw of paars, afhankelijk van de stand van de zon, de sterren en de maneschijn.

 

Ze vonden elkaar op het San Marcoplein. Wij waren ons aan het vergapen aan de talrijke, kunstige bogen van de gebouwingen ginder en we hadden het niet meteen door. 

Pas toen het koppel, een vrouw en een man van onze leeftijd, gekleed als toeristen zoals wij, ons aanspraken over de toestand waar onze dochter zich in bevond, vielen onze ouderwetse frankjes. 'Il veut se marier avec elle...' Dat was de moeder van André. 

(1)

‘Hoe bloot wil ik gaan?’ Zoals zo veel schrijvers-in-wording visualiseerde ik, meer dan eens mijn mogelijke paden naar succes. Het was in een tijd waarin ik nog belang hechtte aan het concept van vriendschap.

Nu mijn biografie van Zombie Nella - ongevraagd, en door zeer foute schrijvers opgesteld - bij de drukker ligt, realiseer ik mij dat ik toen de verkeerde vragen stelde.

Rotte slakrop. Fris groen muntenblad. 

Atoom. Proton. Elektron.

Stipje, streepje, algoritme.

Gelaagd verhaal.

Mysterie.

Mens.

Jij, ik, wij en zij…

 

Kijkt ook eens op mijn moodboard: http://nelededeyne.be/moodboards/mens

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn dochters willen een zwembad in de tuin. Ik had wat lichaamsbeweging nodig en ik kon er net zo goed aan beginnen. Ik leende een spade van mijn schoonvader en ik groef een put.

Op ongeveer een halve meter diepte, stootte ik op iets wat harder aanvoelde dan klei en boomwortel. Het was redelijk blank. Toen ik erin slaagde om het eerste stuk los te wrikken, zag ik dat het een menselijk heupbeen was.

Mijn kunst

Levengever Hemelogen, Rapa Nui, 1830, vrije vertaling uit het Rongorongo, door Make-make-Elegiacus

“Mijn kunst is woordeloos, mijn taal is die van schepping. Mijn creaties zijn orgieën van oden en elegieën. In mijn portfolio kun je onder andere de Salix Sepulcralis Tristis vinden. Verder Formicae, Flores, Mures, Apibus, Avibus en Coloniam Homo Erectus cum auribus floppy, mijn meesterstuk, waar ik de uitslag nog steeds niet van ontvangen heb.

 

Ik schreef reeds vijf stukjes over de relatie met mijn tandenfee. Ze heet Cora. De kans is groot dat ik nog veel avonturen met haar zal beleven. (Het laatste stukje vind ik het leukste.)

https://120w.nl/2016/stock-dentium/

https://120w.nl/2016/depot-dentium-2/

https://120w.nl/2016/stock-dentium-3-wensen-ophoesten/

 

 

Dat geen mens, geen dier, geen ding je nog kan helpen. Dat er geen troost is. Dat alle liefde in de wereld niet genoeg meer is. Dat je al bijna dood bent, dat het lijkt alsof alles wat je met het leven bindt door een ziekelijke ziel al lang is doorgeknipt.

 

Door het diepe dal moet je soms gewoon alleen.

Op de tast, door de modder, door het donker en de kou.

 

Ik doe alsof alles goed gaat. Ik tover lachjes op mijn gezicht, ik doe alsof ik ween, alsof het leven mij echt raakt. Alsof ik leef. Alsof. Alsof.