social follow

Schrijfperikelen

Stroom van bewustzijn, monologue intérieur. 

Verhaaltechniek in fictie om een veelvoud aan indrukken weer te geven die zich aan het bewustzijn van een individu spontaan opdringen. (Volgens Wikipedia.)

Zelf noem ik het een gedachtestroom. 

 

 

 

  • Delft 2013
  • Delft 2013

Ik kreeg een uitnodiging voor de dag van het fantastische boek. 

Gaan of niet gaan? 

Dat is de vraag. 

Veel kans dat ik ga. 

Even veel kans dat mijn beslissing omslaat zoals alleen het weer dat kan...

Er bestaat nog altijd geen handleiding voor mijn gedrag. De kans dat die ooit geschreven wordt, is in ieder geval veel kleiner dan de kans dat ik wel naar de dag van het fantastische boek ga. 

 

ik een schrijfster werd van een verhaal dat ik niet wilde schrijven...

Dit is de fictie waar ik nu aan werk. Het rotverhaal dat af moet. Gebaseerd op waargebeurde feiten en veel fantasie daartussenin. 

In het filmpje speel ik piano, met vauten en al, met de demperpedaal op. Een nederige poging om 'Running hard' te vertolken...

Ik maakte ook een tweede filmpje, waar Bart op de piano speelt, een stukje van "Comptine d'un autre été" van Yann Tiersen. Zonder demperpedaal. 

  • Improcessie

Mijn neefje speelt bij een improvisatietheater. 

Reeds twee keer ben ik al gaan kijken. En iedere keer heb ik er met volle teugen van genoten.  Je kunt hen vinden op feestboek. 

Ze doen iets met woorden en ze doen dat goed. 

Daarom, onder andere, dat ik er geïnteresseerd in ben. 

Satire, denk ik, en absurd en vooral grappig dat het is. 

In Gent. 

  • What I ate this evening

Schrijfuitdaging op Yoors: u wint één miljoen Euro, wat gaat u ermee doen?

 

Woensdagmorgen om precies acht uur legde ik de hand aan het raarste verhaal dat ik ooit geschreven heb.

Ik ben er even niet. 

Klik maar op de volgende foto. :)

Doei.

Voor het eerst waren onze drie dochters alleen thuis. Manlief en ik moesten de basis noodgedwongen verlaten wegens de roep van de plicht. 'Kibbelpartijtjes en cat-fights houden we alleen als jullie thuis zijn,' hadden ze ons bezworen. 'We hebben perfecte kinderen,' zei hij in een mislukte poging om me gerust te stellen. Ik zal het moeten gaan geloven. De eerste drie dagen van de paasvakantie vlogen om in een thuisfront vol ongekend grote zusterliefde. Ze bakten cake en ze deden de afwas. En ze maakten een puistencrème.  De schatten. Ik vraag me soms af van wie ze het hebben.

  • Het busje
  • Het busje
  • Geen servo-stuur
  • Verkocht
  • De eerste testrit

Ik had het graag nog een beetje stilgehouden. Maar ja, soms gaan de dingen net iets anders dan wat je in gedachten hebt. Tom was zo enthousiast dat hij ons op zijn feestboekpagina wilde hebben. En daar onze beeltenis nu toch op "T3Busjes/TomLaureyns" staat te blinken en te prijken kan ik het net zogoed toegeven. Dus: ja! Ik heb een busje gekocht! En ja: ik heb mij een leurkaart aangeschaft. En ja: ik zou daar graag boeken mee gaan verkopen. 

Alleen... 

euh,

alleen is er nog geen boek dat goed genoeg is om te verkopen. 

Maar dat komt wel! 

  • Food porn
  • Cocktail porn
  • Our fridge
  • Nail polish in the fridge

Zeg me wat u eet en ik vertel u wie u bent

Dit is een grap-jeuh. Ik hou er niet van om mensen te vertellen wie zij zijn. Remember. Dat heb ik immers ook zelf niet graag. 

Maar... 

Er is iets van aan. Natuurlijk. Anders was ik dit blog met een andere titel begonnen. 

Gisteravond at ik een zak ijsbergsla. Het beviel me goed. Ik voelde me heel gezond. In de zak zaten er veel stukjes met nerfjes. Ze waren ideaal om op te knabbelen. Het frisse sap dat daarbij vrijkwam was... verrassend verfrissend