social follow

Kortverhalen

Zondag reiken ze weer Oscars uit. Wie zal er dansen op de rode loper?

Ik zag gisteren een hele mooie kanshebber. Green Book is een prachtige film en kan al rekenen op nominaties voor de film zelf, de filmbewerking, het scenario, beste hoofdrol en bijrol.

  • West-Virginia, Pixabay

 

Oma

“Gelukkige verjaardag oma! Ik heb goed en minder goed nieuws voor je. Morgen kom ik terug. Om te blijven, dit keer. Jawel, ik heb al een ticket voor de Dixieland bus. Het minder goede nieuws is dat ik een fietser aangereden heb omdat ik aan het appen was achter het stuur.”

“Nee, het was gelukkig niet zo erg. Op wat schaafwonden na dan.”

Pocahontas 

 

Ze lijkt op een getijde, afwisselend ver en nabij.

Het is nooit goed genoeg.

Een tekst, een schilderij, een verhaal, een beeld, een interieur, een gedicht…

Het is geen keuze. Ze is wie ze is.

 

 

Het zijn de kleine dingen die de grootsheid maken.

Een beetje zoals in relaties tussen mensen.

Als het door haar heen schiet, dan verandert ze haar omgeving.

Soms is het enkel een komma, een tint, een toonzetting, een kerfje, 

ofwel slaat het door

en verhuist ze bijvoorbeeld alle meubelen in huis.

 

 

Het oppasprobleem

N.a.v. Schrijfopdracht op Schrijven Online

(Kruip in de huid van S. Carmiggelt.) 

 

  • Een café zonder bier

Ze wandelen nu al uren in de zandbak. Gastons voeten doen zeer en hij voelt zich koortsig worden. Zijn gedachten keren steeds terug naar het dorstgevoel.

 

Als ze even later een witgekalkte woning zien, denkt hij zowaar dat het een fata morgana is. Maar zover is hij nog niet heen.

 

Het is inderdaad een herberg. Via een trap komen ze in een kelder. Er staan windwaaiers, de koelte voelt erg aangenaam en er is een toog! De mensen zonder keffiyeh zien eruit als leprozen. Ze zitten in een apart hoekje.

 

  • Ufo, Pixabay, Ronde kringetjes (2)

Ronde kringetjes (2)

 

‘Let goed op wanneer je ronde kringetjes ziet,’ zei Ziggy. Het waren zijn laatste woorden.

Die ringwormen sprongen zo snel uit de grond dat het voor een menselijke geest nauwelijks te bevatten was. Wolf zag Ziggy door een wormgat verdwijnen en ongeveer op hetzelfde moment werd Bink de aarde ingetrokken. Daarna bleef het stil. Ze kwamen niet achter hem aan. De aarde beefde niet meer en er verschenen ook geen ronde kringetjes meer.

 

 

De danswedstrijd

Babanaan en Babanoen zijn hun schoenen aan het boenen. Ze moeten glimmen, net zoals de vetkuiven op hun hoofd. Straks gaan ze dansen met Annalas en Annalies. Ze hebben zich ingeschreven voor een danswedstrijd.

De passer heeft gewoonlijk twee ongelijke benen en een klein kopje. Daarnaast is het ook een mensentype. Meestal heeft dit type een pasvinger op de plaats van de hand waar zich gewoonlijk de wijsvinger bevindt. De pasvinger en de wijsvinger verschillen eigenlijk niet van elkaar. Je kunt een wijsvinger dus net zo goed pasvinger noemen en omgekeerd.

Langzaam werd de geur van dennennaalden verdrongen door een geur die ik nooit meer zou vergeten en nog dagenlang op mijn huig zou blijven liggen. Ik verliet het wandelpad en liep een stukje verder het bos in.

Plotseling zag ik mijn maten in het kreupelhout. Heel even voelde ik mijn hart opleven. Ze waren een beest aan het roosteren! We hadden al drie dagen niets meer gegeten. Eigenlijk had ik blij moeten zijn, maar de braadlucht weerhield me daarvan onmiddellijk. En dat niet alleen.

  • Plotprobleem Plotproblem

Ik zat vast in een plotprobleem door twee losse eindjes.

 

  • Loebas Sint Bernard

Loebas had twee lodderige ogen. Op het onderste randje van zijn oogleden kon je  regelmatig een streepje bloed zien en in zijn ooghoeken kleefde er steeds wel iets vies. Hij kwijlde altijd. Het is een ziekte, zeiden ze. Ik vond het eng.

Hij blafte niet veel, maar als hij dat deed, klonk het wel intimiderend. ‘Dat is omdat hij vrolijk is’, zei mijn broer. Ik geloofde niet echt dat zo'n beest vrolijk of blij kon zijn.

Hij was gigantisch. Vooral vanuit het perspectief van een kleuter. Hij is braaf, zeiden mijn grootouders. Maar toch was ik bang voor hem.

(De Han-dynastie, China, 206 tot 220 na Christus) 

 

Han hield van honden, katten en pauwen. Toen hij keizer werd kondigde hij de leer van Confucius aan. Vanaf toen was het verboden om nog hond, kat of pauw te doden of te eten.

Probeert hij me te mijden? Het zal hem hier niet lukken. Ik kan best aardig brutaal zijn als het moet. Ik staar net zo lang als nodig is.

 

Eindelijk.

Tot mijn verrassing zie ik twee ijsblauwe ogen terug staren. Dan snap ik het. Ik zag eerst wat ik verwachtte te zien. Vroeger waren ze groen. Maar dat was toen.

 

Een datavloed golft door me heen.

Herinneringen van wat was en niet was, vreugde, verdriet, schoonheid.

Ik wankel eerst en sluit mijn oogleden.

Als ik terug kijk zijn ze grijs geworden.

 

Ik ben aan het afkicken. Niet geheel cold turkey. Ik geef toe dat ik al een paar keer vals heb gespeeld. Drie keer maar. Met het mobieltje van de jongste dochter. Om eens te zien wat er op het Feestboek leeft. Ik heb iets gemist, maar weet niet juist wat. Maar zo gaat het altijd in de virtuele wereld waar dromen en verlangens als echte appels worden voorgesteld, tot je er in probeert te bijten.

 

Ik weet niet meer hoe lang ik hier al zit.

Het is een wonder dat ik nog niet gestorven ben.

Ik leef van de waterdruppels en de zilvervisjes die uit de stenen komen. Als ik moe ben, leg ik mijn gezicht dicht tegen de muur. Dan hoef ik niet veel moeite doen om wat naar binnen te krijgen.

Het pompierke

 

Ik heb ooit eens een man gekend die zijn eigen uitvaart wilde vieren. “Het zal veel leuker zijn voor iedereen als ik er zelf ook bij ben,” zei hij.

Zo nu en dan waait de wind van voren,

Dondert Het Geweten uit haar toren,

Om te trekken aan uw oren.

 

De kwelebabbe kan er niets aan doen.

Tot spijt van wie het benijdt,

ze moest iets kwijt over haar visie op de nieuwe, goede gierigheid.

Gelukkig draait het niet allemaal om poen.

 

Haar leven kent maar weinig glans,

Ze weet al dat ze het gaat verliezen,

Maar ze wil niet langer blijven kniezen.

Het is misschien haar laatste kans.

 

Hoe kan ik de mensen nog raken? Wat kan ik ervan maken?

  • een zoen van uw kapoen

 

Toen ik ophield met de thuisverpleging op 1 juli 2018, heb ik mezelf een leven beloofd.

Het is er nog niet van gekomen, althans niet zoals ik het mij voorstelde…

De laatste dagen heb ik daar serieus over nagedacht en ik heb daarna enkele weloverwogen beslissingen genomen…

 

Ik stop met de asociale media. Vanaf 1 januari 2019 zal ik mijn account op Feestboek, op Twitter, op LinkedIn, op Instagram en op Yoors verwijderen. Mijn website zal ik behouden en als het goed gaat, zal ik daar enige wijzigingen aanbrengen. 

  • Pretpark; Theme Park

Op 29 november 2014 begon ik op Honderdtwintig Woorden te schrijven.

Ik vroeg me gisteravond af wat ik in dit pretpark heb gezocht en wat het mij tot nu toe heeft opgeleverd.

En ik stelde vast dat ik hier precies gevonden heb wat ik er wilde vinden. Ik ben blijven schrijven.

Daar heb ik mezelf iedere keer een medaille voor gegeven.

Me...   

 ... I am just like a tree ...

 

Soms draag ik bloemen en krullen in mijn haar.

En soms scheer ik mezelf helemaal kaal.

Mijn kapper weet dat wel van mij. 

 

Ik ben soms groen, 

soms geel, soms rood, blauw of paars, afhankelijk van de stand van de zon, de sterren en de maneschijn.

 

Ze vonden elkaar op het San Marcoplein. Wij waren ons aan het vergapen aan de talrijke, kunstige bogen van de gebouwingen ginder en we hadden het niet meteen door. 

Pas toen het koppel, een vrouw en een man van onze leeftijd, gekleed als toeristen zoals wij, ons aanspraken over de toestand waar onze dochter zich in bevond, vielen onze ouderwetse frankjes. 'Il veut se marier avec elle...' Dat was de moeder van André. 

Stroom van bewustzijn, monologue intérieur. 

Verhaaltechniek in fictie om een veelvoud aan indrukken weer te geven die zich aan het bewustzijn van een individu spontaan opdringen. (Volgens Wikipedia.)

Zelf noem ik het een gedachtestroom. 

 

 

 

(1)

‘Hoe bloot wil ik gaan?’ Zoals zo veel schrijvers-in-wording visualiseerde ik, meer dan eens mijn mogelijke paden naar succes. Het was in een tijd waarin ik nog belang hechtte aan het concept van vriendschap.

Nu mijn biografie van Zombie Nella - ongevraagd, en door zeer foute schrijvers opgesteld - bij de drukker ligt, realiseer ik mij dat ik toen de verkeerde vragen stelde.

ik een schrijfster werd van een verhaal dat ik niet wilde schrijven...

Dit is de fictie waar ik nu aan werk. Het rotverhaal dat af moet. Gebaseerd op waargebeurde feiten en veel fantasie daartussenin. 

In het filmpje speel ik piano, met vauten en al, met de demperpedaal op. Een nederige poging om 'Running hard' te vertolken...

Ik maakte ook een tweede filmpje, waar Bart op de piano speelt, een stukje van "Comptine d'un autre été" van Yann Tiersen. Zonder demperpedaal. 

Mijn dochters willen een zwembad in de tuin. Ik had wat lichaamsbeweging nodig en ik kon er net zo goed aan beginnen. Ik leende een spade van mijn schoonvader en ik groef een put.

Op ongeveer een halve meter diepte, stootte ik op iets wat harder aanvoelde dan klei en boomwortel. Het was redelijk blank. Toen ik erin slaagde om het eerste stuk los te wrikken, zag ik dat het een menselijk heupbeen was.

Mijn kunst

Levengever Hemelogen, Rapa Nui, 1830, vrije vertaling uit het Rongorongo, door Make-make-Elegiacus

“Mijn kunst is woordeloos, mijn taal is die van schepping. Mijn creaties zijn orgieën van oden en elegieën. In mijn portfolio kun je onder andere de Salix Sepulcralis Tristis vinden. Verder Formicae, Flores, Mures, Apibus, Avibus en Coloniam Homo Erectus cum auribus floppy, mijn meesterstuk, waar ik de uitslag nog steeds niet van ontvangen heb.

 

Ik schreef reeds vijf stukjes over de relatie met mijn tandenfee. Ze heet Cora. De kans is groot dat ik nog veel avonturen met haar zal beleven. (Het laatste stukje vind ik het leukste.)

https://120w.nl/2016/stock-dentium/

https://120w.nl/2016/depot-dentium-2/

https://120w.nl/2016/stock-dentium-3-wensen-ophoesten/

 

 

Dat geen mens, geen dier, geen ding je nog kan helpen. Dat er geen troost is. Dat alle liefde in de wereld niet genoeg meer is. Dat je al bijna dood bent, dat het lijkt alsof alles wat je met het leven bindt door een ziekelijke ziel al lang is doorgeknipt.

 

Door het diepe dal moet je soms gewoon alleen.

Op de tast, door de modder, door het donker en de kou.

 

Ik doe alsof alles goed gaat. Ik tover lachjes op mijn gezicht, ik doe alsof ik ween, alsof het leven mij echt raakt. Alsof ik leef. Alsof. Alsof.

 

  • brood in wording op yoors

Het woord van week zesenveertig op https://twitter.com/120woorden is 'eenling'

Ik ben redelijk productief geweest. Hieronder mijn vier schrijfseltjes, het zijn geen echte verhalen geworden. 

https://120w.nl/2016/easy-to-please/  over kaas

https://120w.nl/2016/in-vorm-blijven/  over volleybal 

Als ik blijf, Gayle Forman 

De film vertoonden ze gisteren op Vijf-teevee, 'Wijf-teevee', zoals de zender ook wel eens genoemd wordt. We hebben wat afgesnotterd, dochters één, en twee en ik. Het boek hebben we thuis liggen. Natuurlijk hebben we het allemaal gelezen. 

  • The record of Carlos

 

Carlos was een intelligent jongetje. Maar hij had ouders die maar weinig om hem gaven.

Omdat hij geen voeten had en omdat hij groeide als kool en omdat ze hem steeds maar moesten dragen wilden ze hem vergeten. Alsof er geen betere oplossingen bestonden. Het wiel was al lang uitgevonden maar aan een rolstoel dachten zijn verwekkers met hun neanderthalersbrein niet. Dat er dokters bestonden die prothesen konden maken om voeten te vervangen kwam al helemaal niet bij hen op.

  • Improcessie

Mijn neefje speelt bij een improvisatietheater. 

Reeds twee keer ben ik al gaan kijken. En iedere keer heb ik er met volle teugen van genoten.  Je kunt hen vinden op feestboek. 

Ze doen iets met woorden en ze doen dat goed. 

Daarom, onder andere, dat ik er geïnteresseerd in ben. 

Satire, denk ik, en absurd en vooral grappig dat het is. 

In Gent. 

  • Rituals, the girl under the bridge
  • Het meisje van onder de brug
  • Het meisje van onder de brug
  • Het meisje van onder de brug

Het woord van week 33 is 'strijkbout'. Ik schreef er drie verhaaltjes over die samen één geheel vormen. Het meisje is gevlucht uit de maatschappij, dit terwijl ze koningin kon worden. Ze sluit vriendschap met een zwijgzame zwerver, een vent die er kierewiet uitziet en zich met een ongelooflijk stinkende voddenjas omhult.

Ziehier het verhaal van het meisje van onder de brug: 

 

Rituals

  • Vreemdgaan
  • Vreemdgaan
  • Vreemdgaan
  • Vreemdgaan
  • Stella della notte

 

 

Vreemdgaan

Als ik mijn truttig diadeempje afdeed en in de spiegel keek, zag ik een afgeleefd, verwilderd mensenexemplaar. Pure horror. De bergen in mijn nieuwe omgeving begonnen te veel op mij te lijken. Of was het andersom? Ik had gewoon een professionele beurt nodig. Mijn man zag het ook. Hij gaf zelfs zijn volledige toestemming om vreemd te gaan. 

  • De zomerleesfoto-actie, summer reading books
  • De zomerleesfoto-actie, summer reading books
  • De zomerleesfoto-actie, summer reading books
  • De zomerleesfoto-actie, summer reading books, Tim in Piemont
  • Italiaanse wifi-koek

De zomerleesfoto-actie

Ik nam de leesfoto op reis doorheen de Italiaanse Alpen. Ik vond hem zo mooi dat ik besloot om hem in te sturen. Dankzij de likes van mijn feestboekvrienden en een wispelturige wifi in Piemont, heb ik er een boekenpakket van Hebban door gewonnen!  \o/  :) 

  • Books I've read and still have to
  • Het niemandsland van een moeder, Geertje Paaij

Poperinge, woensdag, kwart over zeven, twintig juli 2016

Net als gisteren heeft de weerman weer dertig graden beloofd. Anders dan gisteren ben ik vrij! Vrij! Vrij! En als de zon de zomer smoort, dan is het bij mij de zee die gloort. \o/ 

Mijn dochters gaan direct akkoord. The four ladies of the house are leaving the house. Poperinge-Bray-Dunes: een steenworp van ongeveer vijfendertig minuten autorijden. 

 

Poperinge, woensdag, half negen, twintig juli 2016

We gingen dus naar zee en ik nam een paar boeken mee... 

Baby's, ik ben er nog altijd zot van. Nee! Zwanger-zijn laat ik nu met graagte aan mij voorbijgaan, die ervaring ken ik al. 

Maar baby's, dat zijn mensen. Mini-mensen weliswaar, maar het zijn mensen, zoogdieren van onze soort. Och ja, er zijn van die geleerde idioten die menen dat baby's geen volgroeide en daardoor geen volwaardige wezens zijn. Ik heb ooit eens een dokter gekend die beweerde dat pasgeborenen geen pijn konden voelen! Echt. Terwijl de pijnreceptoren al in de baarmoeder gevormd worden.

  • The buccaneer
  • Côte d'Opale
  • Côte d'Opale

 

Internet-boekaniers

Het woord van de week is een oud woord met veel verschillende betekenissen. Het betekent onder andere: piraat, kaper, zeerover of vrijbuiter.

De meest moderne piraten vind je vandaag op het internet. Ze proberen handel te drijven, op alle mogelijke manieren.
Dat is goed, zo lang het over legale zaken gaat. Onlinehandel is de toekomst.

  • What I ate this evening

Schrijfuitdaging op Yoors: u wint één miljoen Euro, wat gaat u ermee doen?

 

Woensdagmorgen om precies acht uur legde ik de hand aan het raarste verhaal dat ik ooit geschreven heb.

Ik ben er even niet. 

Klik maar op de volgende foto. :)

Doei.

 

 

Gelukkig. Boordevol stille kracht.

Ontspruit in het donker en groeit naar de zon.

Rekt zich uit, gniffelt, giechelt, lacht.

 

 

Drinkt van een rivier van bloed en oud zeer.

Blauwe lippen worden vanzelf weer rood.

Biefstuk wordt grijs en sterft een maden-dood.

Slagers kunnen er niets mee.

Onkruid komt altijd weer.

 

Ik heb gras op mijn hoofd en ik denk dat ik het maar laat groeien.

Voor de kapper heb ik momenteel geen tijd.

En de vlinders houden van de sprietjes.

 

  • Bear animal - Beerdiertje

Het maakte lawaai in de schouw als een dier dat worstelt om zichzelf te bevrijden. Mijn dochter zag wat roet naar beneden dwarrelen doorheen het glas van de vuurhaardcassette en meteen daarna hoorden we een doffe plof. Het geluid van scharrelende pootjes wees er op dat er weer een vogeltje doorheen onze schoorsteen gevallen was. We hadden er nochtans een pot met een netje er over heen laten zetten om dit te voorkomen. Blijkbaar waren de gaatjes van het netje over de pot te klein.

  • Nele finds a penny -  Nele vindt een stuiver
  • Owls board - Uilenbord
  • Evening walk in the green - Avondwandeling in het groen
  • Private property - Privaat terrein
  • Het Vijf-Euro-Orloffgebraad

Het woord van week 21

Het woord van week 21 op 120-woorden is ‘stuiver’. Ik heb er serieus opzoekingswerk voor moeten doen. Dit exotische woord heeft in België immers geen bestaan gekend. Je moet Hollander of Nederlander zijn om te weten wat een stuiver is. Wij hadden vroeger centiemen. Kleine ronde muntjes, soms met gaatjes in waarvan je met behulp van een lederen touwtje een nekhanger kon maken.

  • Tileman and Heart-woman
  • Tileman and Heart-woman
  • Tileman and Heart-woman

Tileman and heart-woman

Hij bezat de woorden waar zij gek op was. Tegelman was een verzameling van wijsheid en liefde in quotes. In ieder gesprek dat ze met hem voer rolde er wel een gesproken parel uit zijn mond. Zij bezat het hart dat hij liefhad.

Hij was gek op haar en zij op hem. Ze gingen huwen. In de nacht voordat ze hem haar hart wilde geven gebeurde er iets vreselijks. Een dief stal haar hart terwijl ze diep in slaap was. Zij kwam daar pas de volgende morgen achter.

 

 

 

Flowers just bloom

and their mothers are proud of it. 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • A blue golden rain in Giverny
  • The garden of Monet in Giverny
  • The garden of Monet in Giverny
  • The garden of Monet in Giverny
  • The bridge in Giverny

 

We stonden op de brug in Giverny.

Déjeuner sur l’herbe, is dat ook niet van Monet?’

De glanzende, bloemloze waterlelieblaadjes op het glitterende water leken door het zonlicht bijna zwart. Doorheen de dikke trossen van de blauwe goudenregen zag ik twee op elkaar lijkende schilderijen voor mijn geestesoog verschijnen.

‘Manet en Monet,’ zei ik.

‘Nu snap ik het niet meer.’

Voor het eerst waren onze drie dochters alleen thuis. Manlief en ik moesten de basis noodgedwongen verlaten wegens de roep van de plicht. 'Kibbelpartijtjes en cat-fights houden we alleen als jullie thuis zijn,' hadden ze ons bezworen. 'We hebben perfecte kinderen,' zei hij in een mislukte poging om me gerust te stellen. Ik zal het moeten gaan geloven. De eerste drie dagen van de paasvakantie vlogen om in een thuisfront vol ongekend grote zusterliefde. Ze bakten cake en ze deden de afwas. En ze maakten een puistencrème.  De schatten. Ik vraag me soms af van wie ze het hebben.

  • Easter trousers
  • Anti terror pants
  • Gardening
  • Gardening
  • The salopet

 

Een tuinbroek, 

ik droeg er ooit eentje toen ik zwanger was van onze eerste, zo'n een vijftien jaar geleden. En toen zij geboren werd kon ik erin zwemmen. Ja, ik was blij dat mijn overtollige kilogrammen er zo snel af waren, maar ik was ook een beetje triest. Omdat mijn lievelingsbroek niet meer paste. Iedere keer dat ik een kledingzaak binnenstapte, vroeg ik of men daar zo van die tuinbroeken had. Tevergeefs... 

  • Het busje
  • Het busje
  • Geen servo-stuur
  • Verkocht
  • De eerste testrit

Ik had het graag nog een beetje stilgehouden. Maar ja, soms gaan de dingen net iets anders dan wat je in gedachten hebt. Tom was zo enthousiast dat hij ons op zijn feestboekpagina wilde hebben. En daar onze beeltenis nu toch op "T3Busjes/TomLaureyns" staat te blinken en te prijken kan ik het net zogoed toegeven. Dus: ja! Ik heb een busje gekocht! En ja: ik heb mij een leurkaart aangeschaft. En ja: ik zou daar graag boeken mee gaan verkopen. 

Alleen... 

euh,

alleen is er nog geen boek dat goed genoeg is om te verkopen. 

Maar dat komt wel! 

  • Food porn
  • Cocktail porn
  • Our fridge
  • Nail polish in the fridge

Zeg me wat u eet en ik vertel u wie u bent

Dit is een grap-jeuh. Ik hou er niet van om mensen te vertellen wie zij zijn. Remember. Dat heb ik immers ook zelf niet graag. 

Maar... 

Er is iets van aan. Natuurlijk. Anders was ik dit blog met een andere titel begonnen. 

Gisteravond at ik een zak ijsbergsla. Het beviel me goed. Ik voelde me heel gezond. In de zak zaten er veel stukjes met nerfjes. Ze waren ideaal om op te knabbelen. Het frisse sap dat daarbij vrijkwam was... verrassend verfrissend

  • De bokkenpootjes

Het was in een tijd

van liefde en vrede toen

de oorlog begon.

 

Nancietje maakte

een krokant biscuitje met

daartussen gelaagd

 

Banketbakkersroom

tongstrelend zoet, als uit een

Goddelijke droom.

 

Haar geheim zat in

een pakje Douwe Egberts.

Nancy verwerkte

 

  • De liefdesbrief

Ik was negentien toen ik hem leerde kennen. 

En nu ben ik er bijna veertig. 

Dus... 

Bijna éénentwintig jaar dat we samen zijn. 

Of ik het me al beklaagd heb?

Ik niet. Zeer zeker niet. 

Hij misschien wel. Dat moet ik nog eens navragen. 

Hij weet me nog altijd te verrassen. Niet iedere dag. Maar toch regelmatig. 

Wij zijn redelijk ouderwets, denk ik. 

We schrijven elkaar nog af en toe. Met balpennen en op echt papier. 

Gezellig ouderwets, vind ik dat. 

Modernere koppels sms'en elkaar wellicht. 

Over de geheimzinnige krachten van het geschreven woord: 

Inderdaad, het is een beïnvloedingsmiddel. Als je iets leest dat geschreven staat lijkt het soms meer waarheid in zich te dragen dan wanneer het terloops in een real-live-gesprek wordt vermeld. 

Hoe dat komt? 

Omdat wij mensen allemaal sponzige hersentjes hebben. Veel kans dat de boodschap beter doordringt wanneer je iets leest. Je moet je focussen. Op die manier worden andere zenders uitgeschakeld.

De kunst is om niet alles te geloven wat je leest of wat je ziet. 

In Italië sleept een man zijn vrouw voor de rechter omdat hij zich door haar mishandeld voelt. Ze kookt niet en ze kuist niet, is zijn klacht... Schone liefde in dit huishouden. Vreselijk.

Awel, Bart kuist ook soms en hij kan ook goed koken. En dat doet hij ook vaak als ik thuis ben omdat ik zo veel moet schrijven. En voordat ik zoveel schreef deed hij het ook, kuisen en koken, omdat ik dan zo veel moest werken.

Wat jullie daarvan vinden zal ons worst wezen.

  • The mango mojito
  • A life saving boat

De bereidingswijze staat op de flesjes van Gourmet-in-Love heel duidelijk vermeld. Dat vind ik een groot pluspunt. Een kind kan een cocktail maken op die manier. 'Laat de ingrediënten anderhalf uur macereren* in dertig cl witte rum, vervolgens mixen en filteren. Een liter spuitwater aan toevoegen en serveren met gecrushed ijs. Uitdrinken voordat de bubbels verdwijnen.' Dat deden we dan vooral, mijn man en ik. 

 

Maar... 

Hoe moet ik het zeggen? 

Ik breek de dingen niet graag af. 

  • Gourmet in love
  • Gourmet in love

 

Ik ga leren macereren. Ma-ce-reren, jawel. Ik vond het woord toevallig in Delhaize. Op één van mijn wekelijkse winkelstrooptochten ontdekte ik het in de gang van de sterke dranken en likeuren. Omwille van mijn lopend onderzoek* en omwille van mijn voornemen om erover te gaan bloggen, stond ik er wat langer stil dan gewoonlijk.

  • Mijn comfortzone, toevluchtsoord en werkplek
  • Mijn comfortzone, toevluchtsoord en werkplek
  • Mijn comfortzone, toevluchtsoord en werkplek

Eigenlijk schrijf ik overal. Er zit altijd een notititieboekje in mijn sjakos. Maar het serieuze werk doe ik in mijn schrijfbos. De magneetmuur is momenteel leeg. Tegen het einde van deze maand hangt hij weer vol schemaatjes. Ik ben nog steeds erg dankbaar voor de tip én voor de uitgevoerde werken van schilder Bart Herpelinck. Ik vind het mooi en het is ongelooflijk praktisch. 

  • Winterdaiquiri voor twee personen
  • Los de rietsuiker op voorhand op in kokend water
  • Ook voor geheelonthouders, zonder de rum dan

Om het jaar goed te eindigen en wel te beginnen, maakten wij een winterdaiquiri.

Voor twee personen heb je daar ongeveer 10 cl rum, 6 cl limoensap, 4 cl suikerwater en ongeveer 12 verse aarbeien voor nodig. Aardbeien smaken echter alleen maar echt naar aardbei als je ze in het juiste seizoen eet en daarom opteerde ik voor aardbeiencoulis. Kwaliteitsrum vind je altijd in de Oxfam Wereldwinkels (voor een eerlijke prijs) en occasioneel bij @Muitert op Twitter (voor een bedrag afhankelijk van de wisselkoersen der algemene piraterij).