social follow

De brief voor de verloren jongetjes

De brief voor de verloren jongetjes

Voor het eerst waren onze drie dochters alleen thuis. Manlief en ik moesten de basis noodgedwongen verlaten wegens de roep van de plicht. 'Kibbelpartijtjes en cat-fights houden we alleen als jullie thuis zijn,' hadden ze ons bezworen. 'We hebben perfecte kinderen,' zei hij in een mislukte poging om me gerust te stellen. Ik zal het moeten gaan geloven. De eerste drie dagen van de paasvakantie vlogen om in een thuisfront vol ongekend grote zusterliefde. Ze bakten cake en ze deden de afwas. En ze maakten een puistencrème.  De schatten. Ik vraag me soms af van wie ze het hebben. Een puistencrème. Of het voor of tegen pukkels werkt, weten we nog niet. 

Toen werd het donderdag... Tien volle dagen liggen voor me klaar. Eindelijk weer tijd om verder te werken aan boek-twee-in-wording. 

Correctie: tien volle dagen lagen voor me klaar. Ik kijk op de klok en ik zie dat het al vrijdag is geworden. Ik heb een dag verprutst. Aan een idiote brief voor de verloren jongetjes en aan deze naïeve blogpost. Ik plaatste hem op de site van 120-woorden. Hij is nog niet helemaal goed. En ik kreeg er nog geen hartjes voor. Dat zal wellicht niet meer gebeuren omdat het verhaal dat ik wil vertellen niet in woorden te vatten is en omdat ik mij dringend terug moet gaan vastbijten in die rare boeken-van-me-die-maar-niet-afgeraken. Je kan het vinden in bijgevoegde link en je mag me altijd een troosthartje geven. https://120w.nl/2016/de-brief-voor-de-verloren-jongetjes/

Met het bewandelen van dergelijke zijwegen krijg ik mijn boeken natuurlijk niet af. En toch, ik had het gevoel dat ik dit moest doen. Op feestboek las ik een artikel over de presidentskandidaten van Amerika en het potje puistencrème stond naast mijn PC. Het brein achter de uitvindster van de crème kreeg anderhalf jaar borst. In de namiddag van elf september 2001, rond een uur of drie, zaten we samen op de bank. Zij, in slaap gesoezeld, met 'een-dit-is-van-mij-handje' op mijn boezem, en ik, klaarwakker, met 'een-dit-is-niet-echt-gevoel' in mijn hoofd. Op teevee zag ik hoe twee vliegtuigen door de twin towers probeerden te vliegen. 

Het waren niet de eerste verloren jongetjes die het respect voor het leven verloren. Ik ben er nochtans zeker van dat hun moeders dit niet gewild hadden. Of ze nu de fles gaven of de borst. Of ze nu gelovig waren of net niet. Ik kan me niet voorstellen dat een moeder een kind op deze wereld zet om moordenaar te worden. Daarom pleit ik voor vrouwelijke presidenten overal ter wereld. Ja, overal, ook hier in België en ook in het Midden-Oosten. De vrouwelijke krachten zijn wereldwijd onderdrukt en onbenut, doorheen de hele geschiedenis en dat kunnen bromberen met geweren, azijnpissers en intellectuelen nu eens niet tegenspreken, zie. 

Nu liggen er nog negen volle dagen voor me klaar. Jullie weten wat te doen. Ik reken erop dat de afwas gedaan is als ik terugkom. Een plakje cake mag je me altijd komen brengen. Je kunt me vinden in mijn schrijfbos. Doei!

 

Add new comment