social follow

De schrijfuitdaging van Vlinder op Yoors

  • What I ate this evening

De schrijfuitdaging van Vlinder op Yoors

Schrijfuitdaging op Yoors: u wint één miljoen Euro, wat gaat u ermee doen?

 

Woensdagmorgen om precies acht uur legde ik de hand aan het raarste verhaal dat ik ooit geschreven heb.

Dat ik de laatste hand aan verhalen leg, is niet zo bijzonder. Ik schrijf immers al een vijftal jaar erg obsessief. Meer dan vijfhonderdduizend woorden staan op mijn computer. Ja, ik schrijf dingen van me af. Heel veel. Het geeft me al vaak geholpen. Maar wat nu wel heel bijzonder is, is het gevoel dat me bekruipt. Normaal gezien ben ik ontspannen en opgelucht als ik een verhaal van me afgeschreven heb. En dat is nu niet het geval.

 

Iedere keer dat ik pas een verhaal afheb, vind ik het keigoed. Naarmate de dagen verdergaan, neemt dat gevoel gelukkig weer af. En dat is nu net niet het geval.

Het leeft.

Het leeft te veel.

Het verhaal blijft me plagen.

Als een levend spook schreeuwt het dag en nacht naar me.

Ik heb het uitgeprint en gegeven aan een goede vriendin van me. Ze kent me en ik vertrouw haar. Het is in goede handen. Ze gaat het voor me lezen en ze gaat me zeggen wat ze ervan vindt. Dat is een geweldig goed gevoel. Ze kent me door en door en ze weet al langer dan vandaag dat ik heel rare verhalen schrijf. Verhalen waar ik zelf bang van word.

Ik weet zeker dat het een goed verhaal is. Misschien dat de zinnen wel beter geformuleerd kunnen of dat dit en dat, je weet wel, het kan altijd iets beter. Maar toch, het is een goed verhaal.

 

Ik zou het kunnen laten uitgeven. Maar dan moet ik een uitgever zoeken en dan moet ik mensen vinden die mij pluimen in mijn gat willen steken en dan moet ik dat allemaal laten gebeuren, met de grote kans dat ik weer van die akelige huwelijksaanzoeken krijg terwijl ik eigenlijk al gelukkig genoeg getrouwd ben. En dan krijg ik ook vast weer van die lelijke snotterige trollen-cadeautjes, op elk onverwacht moment van de dag, zo van die akelige cadeautjes die je liever niet krijgt…

 

En daar heb ik geen zin in. Mijn achterwerk doet al pijn als ik aan die pluimen denk. Ik wil mij niet verzamelen met mensen die alleen maar boffen omdat het goed zou verkopen en ik wil geen ongevraagde stinkerbloemen in rottende ruikers aan mijn voordeur.

Ik wil mij wel verzamelen met mensen die boffen omdat ze het goed vinden en omdat ze willen dat het goed zou verkopen. Maar waar vind je dat als je niemand kent en niemand vertrouwt.

 

Want daar heb ik een groot probleem mee: met mensen te vertrouwen. Oja, geven is geen probleem. Maar als het op ‘krijgen-op-wat-je-zelf-echt-wilt’ aankomt, dan heb je het… Dan nemen ze-wat-ze-kunnen-pakken en dan laten ze je achter met een paar troostende woorden van ‘je bent lief’ en zo… De troostende mantel der valse liefde heb ik al veel te veel mogen ervaren dat ik er niet meer onder wil. De gedachte alleen al, heeft me een verstikkend gevoel. Als ik eraan denk moet ik niezen. Echt.

 

Met geld koop je geen vertrouwen, dat is iets waar ik van overtuigd ben, je verzamelt er alleen maar geldwolven mee die je pluimen toesteken als ze iets aan je kunnen verdienen.

Maar toch, als ik één miljoen Euro had…

Ik droomde er laatst van.

 

‘Gefeliciteerd met uw prijs. U heeft één miljoen Euro gewonnen!!!!!’

‘Dank u,’ zeg ik tegen de vrouw in het Lotto-kwartier in Brussel.

‘Mogen wij u adviseren…’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik weet namelijk precies wat ik ermee ga doen. Ik kan u verzekeren dat ik beschik over een normale intelligentie, ik ben een heel normaal, evenwichtig persoon en tevens heb ik abnormaal eigenaardige dromen die ik met het geld zal verwezenlijken.’

‘Wij begeleiden Lotto-winnaars opdat ze niet gek zouden worden. U kunt het zien als een vorm van slachtofferhulp. U, mijn beste mevrouw, u bent een slachtoffer, het is heel belangrijk dat u dit inziet.’

‘Maak u niet ongerust mevrouw: ik ben nog altijd mijn eigen saaie zelf, een normaal on-gek mens met eigenaardige dromen die ik eindelijk zal kunnen verwezenlijken. Is het gestort op mijn rekening?’

‘Jawel, maar,’

‘Dank u,’ zeg ik terwijl ik haar een zoen geef. Ik verlaat het kantoor en ik ga naar de luchthaven.

 

Ik neem het vliegtuig en daar, in LA, ontmoet ik hem eindelijk.

‘Dag Tim Burton,’ zeg ik.

‘Hoi,’ zegt hij. ‘Heb je het geld?’

Ik knik en zwaai met een briefje van vijfduizend, iets wat ik nog nooit eerder heb gedaan. Het geeft me een steenrijk gevoel.

‘Dus we draaien een film?’

‘Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’ Gil ik.

 

En dan word ik wakker.

Mijn man vraagt me waarom ik zo schreeuw.

‘Ik droomde dat ik mijn verhaal mocht verfilmen met Tim Burton. Je weet wel, de man van ‘Edward Scissorhands’ en die van de komende verfilming van ‘Miss Peregrines’ home for peculiar childeren’, de film die ik moet zien dit najaar. We gaan er een wereldwijd kassucces van maken.’

‘In die wilde droom van daarjuist?’ vraagt hij.

‘Ja,’ zeg ik. ‘Met de opbrengst daarvan zullen we de onderdrukte en mishandelde vrouwen in de wereld helpen, en daarmee zullen we ook bomen in de woestijn gaan planten,’ zeg ik, nog helemaal opgaand in de woeste droom die ik had.

 

Hij geeft me een kus, draait zich op zijn zij en slaapt verder.

En ik? Ik lig nog lang wakker van dit gillend nieuw idee. Stel je voor…

Een beetje verdrietig besef ik dat de meeste dromen hartverscheurend bedrieglijk zijn. Een beetje jaloers luister ik naar zijn rustige ademhaling terwijl ik die van mij onder controle probeer te krijgen.

De realistische vragen blijven me bestoken. Want als je iets kan dromen, kun je het normaal gezien ook verwezenlijken… In theorie dan toch…

‘Hoe kom ik aan zo’n pak geld? En hoe incasseer je de pluimen in uw gat? En hoe weet je of de mensen die je om hulp vraagt te vertrouwen zijn? En misschien de belangrijkste vraag der vragen: ben ik bereid om mij zo te verlagen dat ik mij zou omringen met geldwolven die zich op hun beurt willen verlagen om de bewuste pluimen in mijn gat te planten?' 

 

En zo duiken er steeds meer nieuwe levensvragen in mijn leven op…

Ik slaap er nog een paar nachten over. Misschien dat de woeste dromen weer afnemen en misschien dat de gillende ideeën straks minder hard zullen gillen. En misschien dat mijn vriendin mij weer met mijn twee voeten op de grond zet. We zullen zien.

Ik denk er nog eens over na. Het is een troost dat dit iets is, waar ik goed in ben. In nadenken, dromen en fantaseren dan toch...

 

PS: Voor zij die het willen weten: vanavond at ik een kotelet, met gebruinde patatten, sperziebonen, en ratatouille met gigantisch veel look in. En over een uur ga ik naar een optreden van Abbey of Synn om de wildheid er een beetje uit te springen... Ik weet zeker dat de Rode Duivels gaan winnen en mijn man heeft beloofd dat hij zal kijken voor twee. 

 

Deze schrijfuitdaging staat op Yoors, zie ook onderstaande link. 

https://yoo.rs/nelevooryours/blog/schrijfuitdaging-op-yoors-u-wint-n-mil...

 

Add new comment