social follow

Het niemandsland van een moeder, Geertje Paaij

  • Books I've read and still have to
  • Het niemandsland van een moeder, Geertje Paaij

Het niemandsland van een moeder, Geertje Paaij

Poperinge, woensdag, kwart over zeven, twintig juli 2016

Net als gisteren heeft de weerman weer dertig graden beloofd. Anders dan gisteren ben ik vrij! Vrij! Vrij! En als de zon de zomer smoort, dan is het bij mij de zee die gloort. \o/ 

Mijn dochters gaan direct akkoord. The four ladies of the house are leaving the house. Poperinge-Bray-Dunes: een steenworp van ongeveer vijfendertig minuten autorijden. 

 

Poperinge, woensdag, half negen, twintig juli 2016

We gingen dus naar zee en ik nam een paar boeken mee... 

De wind was aardig aanwezig en zorgde voor een erg aangename gevoelstemperatuur. We vonden een geweldig plekje achter een duin dicht bij het water. 

Een betere leesplek kun je niet zomaar vinden. 

Terwijl mijn dochters in het water joelden zat ik met mijn neus in Het Niemandsland Van Een Moeder. Iedereen content.

En voordat we terugkeerden aten we nog een ijsje. We kregen er gratis een karaf kraantjeswater bij. In Frankrijk hebben ze van die mooie gewoontes...

 

Poperinge, woensdag, kwart over tien, twintig juli 2016

De was hangt aan de draad en de tomaten hebben water gekregen. Ze groeien in potten, als soldaten op een rij. Ik ben aan het denken wat ik over het boek kan zeggen.

Het is een waargebeurd relaas van een moeder die haar kinderen graag ziet en alles voor hen doet wat in haar mogelijkheden ligt. En soms is dat niet genoeg. 

Beide dochters hebben persoonlijkheidsstoornissen en eentje is zwaar verslaafd aan drugs. De moeder doet er alles aan, samen met haar partner om de liefdevolle band met hen te blijven behouden. Ouders van ontspoorde kinderen worden vaak neergezet als 'schuldigen' en dat is ver beneden de waarheid. 

Psychiatrisch opgenomen patiënten hebben, zelfs bij gedwongen opname in de Geestelijke Gezondheidszorg, toegang tot sociale media. Ook als zij middenin een psychose zitten. De gevolgen voor de patiënt kunnen desastreus zijn. Dit onderwerp kaart Geertje Paaij dan ook aan. 

Onbeantwoorde ouderliefde, verstoorde familierelaties, psychische stoornissen en falende hulpverlening. Het is een tijdloos actueel verhaal dat zo veel voorkomt en zo gevoelig is dat er maar weinig over gesproken wordt. En Geertje brengt het op een mooie manier. Haar verhaal is gewoon heel eerlijk. Ik heb het graag gelezen. 

Zelf moeder van drie dochters, ondertussen veertig plus, en al redelijk wat meegemaakt, gelukkig niet met mijn eigen kinderen. Voor mij is de situatie die ze beschrijft zo herkenbaar. Feest der herkenning zou ik het liever niet noemen. Pschychisch gestoorde mensen verzieken de sociale media met hun gebrul, ze vinden er een podium voor hun waanzinnig gedrag en ze vinden er gelijkgestemden die hen nog verder steunen en drijven in de waanzin. Waarom mogen psychiatrische patiënten in psychose op sociale media? Waarom mogen gedetineerden verder blijven netwerken terwijl ze in hun cellen zitten? De geestelijke gezondheidszorg faalt en zal dat blijven doen zo lang de maatschappij dit blijft tolereren. Er zijn te weinig middelen, en het is schrijnend hoeveel mensen de hulpverlening zelfs niet eens bereiken. De hulpverlening moet roeien met de riemen die ze hebben en dat zijn er bitter weinig, en richtlijnen over het sociale-media-gebruik zijn er niet. Nog niet. Ik hoop dat haar verhaal iets kan veranderen in de GGZ.  

Ik vind het een moedig boek. Haar rustige stem klinkt luider dan het geschreeuw van honderd gekken bij elkaar. 

 

 

 

 

 

 

 

Comments

Hartelijk dank voor deze overdonderende recensie. Ik hoop onder meer met dit boek te bereiken dat het door de ggz gehanteerde mantra 'privacy' niet te pas en te onpas wordt gebruikt richting goedwillende en liefdevolle ouders. Er zijn mogelijkheden om ondanks de eis van de (veelal psychotische) patiiënt ouders toch te betrekken bij de behandeling. Dan moet een behandelaar wel het lef hebben die ruimte in de wet te pakken. Zolang er koudwatervrees heerst en de ggz-sector blijft roepen dat zij de relatie met hun cliënt (ik heb het liever over patiënt) niet op het spel wil zetten, zal er niets veranderen. Het leidt alleen tot nog meer verstoorde familierelaties. Ouders worden gemaand vooral te blijven bellen bij zorgelijke signalen: 'We mogen wel naar u luisteren, maar mogen niets zeggen over uw kind.' Er is geen sprake van een dialoog, of in bestuurlijke taal 'Actieve wederkerigheid'. Laat dit boek een breekijzer worden om dat te bewerkstelligen.

Add new comment