social follow

'Improcessie met een c'

  • Improcessie

'Improcessie met een c'

Mijn neefje speelt bij een improvisatietheater. 

Reeds twee keer ben ik al gaan kijken. En iedere keer heb ik er met volle teugen van genoten.  Je kunt hen vinden op feestboek. 

Ze doen iets met woorden en ze doen dat goed. 

Daarom, onder andere, dat ik er geïnteresseerd in ben. 

Satire, denk ik, en absurd en vooral grappig dat het is. 

In Gent. 

Mijn man, onze jongste en ik gingen er verleden zaterdag heen, in de Chapter One, een kroeg dicht bij het station van Gent. Taferelen van geconstipeerde wolhandschoenkrabben, komen-eten met Limburgers en West-Vlamingen, Vikingen die een moderne vrouw kwamen verkrachten,  en de eerste ontmoeting van mijn man en ik deden de revue.

Jawel: het publiek moet een beetje meewerken. We waren blijkbaar het enige gehuwde koppel in de Chapter One, niet zo raar sedert echtscheidingen in de mode zijn, en we moesten de spelers wat info geven. Ze vroegen waar, hoe en wanneer we elkaar leerden kennen, welke hobby's en onhebbelijkheden we hadden... Mijn man kreeg een fietsbel en ik kreeg een toeter. Als de spelers het fout speelden moest ik toeteren en wanneer ze het juist naspeelden mocht Bart rinkelen. Hilarisch was het. En een klein beetje eng.

Na afloop dronken we nog wat. Mijn neefje kwam even bijpraten. Lief vond ik dat. 'Waarom vertelde je niet dat je schrijft?' vroeg hij me. 'Waarom vertelde je dat je alleen maar piano speelt? Je hebt toch een boekenbus gekocht?'

Ik zuchtte eens diep. 'Beste neef,' zei ik en dat meende ik uit het diepste van mijn hart en ziel: ' Zeggen dat je schrijver bent, is duizend keer erger dan uit de kast komen en vertellen dat je lesbisch bent.' Hij knikte en ik zag dat hij me begreep. 

 

 

 

 

Comments

weer even leuc

Add new comment