social follow

Pastiche

Pastiche

Het oppasprobleem

N.a.v. Schrijfopdracht op Schrijven Online

(Kruip in de huid van S. Carmiggelt.) 

 

Onze dochter en haar huwelijkspartner werden onlangs uitgenodigd voor een etentje door de baas van zijn werk. Laat het nu net diezelfde avond wezen dat mijn vrouw en ik van plan waren om de opera te bezoeken. Omdat ik niet van het gevaarlijke leven ben, had ik de kaartjes al maanden op voorhand in mijn bezit en Tiny wist precies, heel anders dan gebruikelijk, wat ze zou aantrekken voor die gelegenheid. Zodoende ontstond er dus een oppasprobleem aangaande onze kleindochters.

"Dan blijven we gewoon thuis, toch?”
Zij was daar niet mee akkoord en zij had al een vervangoppas in gedachten, waar ik mij dan weer wat onaangenaam door voelde.

Het werd mijn oude tante Anna. Zij en mijn vrouw zagen elkaar wekelijks bij de kapper. Tante Anna was altijd erg mooi geweest en ze spaarde kosten noch moeite om er zo te blijven uitzien. Ze was bij de tijd en ze kleedde zich naar de nieuwste mode, ze droeg oranje wortelbroeken met polkadotjes en blouses met hoekige schoudervullingen zoals de filmsterren in Dallas, en in vergelijking met vroeger was zelfs het nest op haar hoofd nog hoger geworden, maar toch... “Ze is stokoud,” zei ik tegen Tiny.
“Niet zo veel ouder dan jij,” gaf mijn vrouw me ten antwoord.
Door de jaren heen herken ik de grenzen van m'n allerliefste steeds sneller. Het waren niet zozeer haar argumenten of de woorden die ze gebruikte, maar het was vooral haar democratische blik die me de alarmerende signalen doorzond en me het gevoel gaf dat ik een Gijsbrecht zou worden als ik met meer argumenten zou komen. Ik vond het geen goed idee om onze kleindochters te laten logeren bij een opgezet fossiel maar een verstandig soldaat weet wanneer hij de oorlog verloren heeft en een tolerante man weet wat hij moet doen om een storm te voorkomen. Dit was de doorslaggevende reden waarom ik me niet verzette toen zij over het eindoordeel besliste.

Terwijl we naar de opera stapten, werd ik geplaagd door een vreemdsoortig spirituele onrust. Het gevoel woog steeds zwaarder en waarschijnlijk werd mijn moed daardoor ook groter. Misschien kon ik het tij nog keren.
Ik wist dat ik voorzichtig moest zijn in mijn formuleringen. “Als de pianola van tante Anna maar niet uit zichzelf begint te spelen vannacht, zei ik. “Yung en Mi Ae doen geen oog dicht.”
“Kronkeltje, maak je niet druk,” zei ze. “Anna is betrouwbaar. De zusjes hebben elkaar en het zal ze goed doen om eens te logeren bij iemand die ze minder goed kennen. Bovendien, zondagmiddag zullen we weer allen samen zijn en dan zullen Yung en Mi Ae vast wel een leuk verhaal voor je hebben.”

En jawel hoor, het kwam er allemaal uit bij het zondagmiddagtoetje. Yung en Mi Ae hebben er doodsangsten uitgestaan. Ze bleven de hele nacht vreesachtig wakker en dit kwam door de lichtgevende madonna van tante Anna die op het dressoir in de logeerkamer stond, een souvenir dat ik haar jaren geleden nota bene zelf geschonken had na mijn reis naar Joegoeslavië.

 

 

 

Add new comment