social follow

Pseudoniemen

  • Woorden zijn er niet om voor te moorden - Vrije meningsuiting
  • Egels verkiezen slakken zonder zout

Pseudoniemen

 

Ik heb me een beetje laten gaan in het kortverhaal van de mango-mojito.  Schrijven zonder kwetsen voor een ongekend publiek is niet altijd even gemakkelijk. Pas nadat ik het verhaal geschreven had, besefte ik dat de vluchtelingenproblematiek ook ergens in mijn achterhoofd aanwezig was geweest. Dan wil ik hier graag duidelijk stellen dat ik het dooderg vind dat mensen zulke wantoestanden moeten meemaken. Een schrijver schrijft, altijd vanuit zijn of haar referentiekader. We worden allemaal beïnvloed door de zaken die om ons heen gebeuren. Dat maakt het moeilijk. Over het apocalyptische einde heb ik een tijd getwijfeld. Maar het moest zo. In dit verhaal. De volgende keer schrijf ik er één waarin alle mensen gered worden. Om het goed te maken. 

 

Een schrijver is niet vrij. 

Hier in het westen is de meerderheid voor de vrije meningsuiting. 

Het is iets waar we allemaal voor zijn, tenzij we er zelf door gekwetst worden.

Terecht of onterecht. 

 

Ik kan begrijpen waarom auteurs kiezen voor het schrijven onder een pseudoniem.

1: Sommige schrijvers menen zich daardoor vrijer te voelen in het schrijven. Ze voelen zich minder geremd als ze over hun seksleven, over de moord op hun vader, over hun afvallig geloof of over het bizarre gedrag van de buren willen schrijven.

2: Soms moeten er boeken uit de handel verdwijnen omdat de rechter oordeelt dat een boek kwetsend is voor één persoon of voor een groep personen. 

3: En soms worden auteurs met de dood bedreigd. En heel soms zijn die dreigementen serieus ernstig te nemen. Ik denk daarbij aan Salman Rushdie. Bijna 26 jaar geleden op Valentijnsdag sprak een ayatollah in een fatwa een doodstraf voor hem uit. 

 

Toch kies ik ervoor om dit bewust niet te doen. Pseudoniemen kunnen ook ten kwade aangewend worden. Op sociale media kan men gemakkelijker en comfortabeler iemand pesten. Het pseudoniem maakt de pakkans immers veel kleiner. 

 

Ik hou van verhalen en ik wil ze graag vertellen onder mijn eigen naam. Omdat ik het jammer vind dat mensen zich moeten schuilhouden omdat ze een verhaal vertellen. Het monopolie van verhalen-vertellen mag niet toebehoren aan een handvol religieuze leiders of aan een handvol mensen die beslissen wat wel en niet kan. Als dit zo zou zijn, dan zou er een gigantisch verbod moeten komen op het gebruik van sociale-media voor de meerderheid van de mensen. We zijn bijna allemaal lid van de feestboekclub. Het is de uitdaging van deze tijd, denk ik. We leven in 2016 en niet meer in de middeleeuwen. 

 

Verhalen zijn er in alle maten, in veel vormen. Soms worden ze geschreven of verteld om er anderen mee te overtuigen, om anderen een mening of een visie op te dringen. Daar doe ik niet aan. Ik maak ze voor de fun. Ze zijn er om te lezen. Of u ze waardeert of niet, is volledig aan u. Het is aanbevolen om mijn verhalen met een korrel zout te nemen. (En niet om op de slakken te leggen. Slakken zijn namelijk heel erg nuttig. Behalve als ze aan de sla zitten.)*

 

Als ik toevallig iemand op zijn of haar tenen trap, stuurt u maar een berichtje. Daar is het contactformulier voor. U kunt ook altijd een commentaar onder de blogpost achterlaten.

 

We komen er wel uit. Woorden zijn er niet om voor te moorden.

Verhalen zijn er om verteld te worden. 

 

*Tip: houd een egel als tuindier. Ze zijn dol op slakken. Ze eten ze dus graag. En geef ze geen melk. Het is niet goed voor ze. 

 

Add new comment