social follow

Fotoblog Cassel

Fotoblog Cassel

Het is nog maar drie dagen geleden dat ik aankondigde dat ik in blogverlof ben en nu ben ik, weer, eens mijn eigen verboden aan het schenden. Maar vandaag was dan ook uitzonderlijk: vandaag was het de dag dat mijn man eindelijk zijn voeten op de berg heeft gezet. Meer dan vijfendertig jaar lang was het zijn uitzicht door het raam van zijn slaapkamer: de Kasselberg. De berg in kwestie ligt maar op een half uur rijden van ons huis.

Kassel (of Cassel in het Frans) is een piepklein stadje in Frankrijk. In de middeleeuwen behoorde het tot Vlaanderen. Het is het hoogste punt van de westhoek. De berg was een kruispunt van wegen en er zijn vele oorlogen op uitgevochten. In hun Frans dialect kun je nog enkele Nederlandse woorden horen. De Vlaamse Leeuw heeft er een andere betekenis dan in België: dat lees je er onder andere op oude straatnaambordjes.

Er zijn leuke dunne straatjes in Cassel en je kan er over een aardige vestigingsmuur wandelen waar veel bloemen groeien. 

We zijn er dus geweest. En ik ga er zeker nog eens heen. De top van de berg heb ik nog niet gedaan. En ik moet nog een terrasje uitproberen in een café waar ze ongelooflijk goede koffie hebben. Als je in Frankrijk bent en je wilt een normale koffie, dan vraag je dus best un grand café. Anders zadelen ze je op met een dosis cafeïne en een druppel warm kokend water in zo'n petieterig klein kopje.

Het marktplein ligt bijna bovenop de berg: je hebt er een geweldig uitzicht. Wij zijn blijven plakken op het plein. Vandaag was het de laatste dag van het drie-daagse cornemuse-festival. Folkmuziek met doedelzakken, accordeons, violen, en alle soorten rare fluiten, drie dagen lang, de éénentwintigste editie dit jaar.

We hoorden en zagen er verschillende artiesten aan het werk. Op de brocante musicale (muzikale rommelmarkt) hebben we Annie leren kennen. Zij maakt instrumenten van oude sigarenkistjes, hondenvoerborden en afvoergatplaatjes van gootstenen. Haar gitaren, fret en fretloos, zijn in ieder geval bespeelbaar.

En ik vond er het secretariaat van radio Uylenspiegel, de lokale radio van de westhoek van Vlaanderen en Frankrijk. Op de radio spreekt men Frans dialect, Vlaams dialect en een mengeling van beide. Er wordt voornamelijk folkmuziek op uitgezonden.

Het was een hele geruststelling dat ik nu weet waar dat secretariaat ligt. Ik weet graag waar de secretariaten van deze wereld zijn en ik weet graag wanneer ze open zijn. Niet dat ik er graag naar binnenga, als het maar even kan, dan mijd ik dat dan ook weer juist. Ik slaap goed vannacht. Zeker weten dat.

 

 

moods