You light up my world

Ik schrijf omdat ik moet schrijven. 

Om niet gek* te worden. Om iets uit niets te maken. Om leegheid te verdrijven en de volheid ervan te bewijzen. Omdat ik van verhalen houd. Net zoals van lezen. Ik ben een alleslezer met een voorkeur voor fantastische boeken. 

Ik schrijf vaak.

Veel. In vlagen. In flows. In ups en in downs. Voor zover ik weet ben ik een gulzig mens. Met meer dan één wens. Ik schrijf en ik leef. Vooral wanneer ik schrijf. 

Ik heb er thuis een speciaal plekje voor. 

Mijn schrijfbos is uitgerust met een handige magneetmuur zodat ik de intriges aan de bomen kan hangen. Het is mijn comfortzone, mijn toevluchtsoord en mijn werkplek. 

Mijn personages uit mijn boeken-in-wording...

Er leven personages in mijn hoofd en ze moeten er uit.* Mijn personages doen soms dingen die niet goed zijn voor gewone mensen. Zij komen op plaatsen waar wij alleen maar van kunnen dromen en zij gaan waar niemand hun is voorgegaan. Schrijven is een gevaarlijke en delicate klus. Mijn personages laten zich niet zomaar vangen. Sommigen onder hen zijn sluw en ze hebben allemaal een sterke wil en een eigen verlangen. Ik moet opletten dat zij mij niet verhangen. Daarom ook dat boeken niet gratis behoren te zijn. Zie het als een gevarenpremie.

Neveneffecten en andere personages... 

Soms zie ik een woord. Of beleef ik één en ander. En dan gebeurt het dat er zomaar een verhaal uit rolt. En dan plaats ik het in Short Stories. Ik noem het de neven-effecten van een overvol verhalenhoofd. En die mag je daar dan gratis en voor niets lezen. Als je er goesting in hebt. 

mijn werkplek, mijn comfortzone, my workspace, my comfortzone
Charles Camembert & De Geluksvogels
You light up my world