De jongeling en juffrouw Tuts van Delft

Maak Van Acht Meter Japanse Stof Uw Nieuwe Pyjama, 2019-2405

#

Het voltallige lerarenkorps van de S.S., de Sadistische Schrijversacademie, had maar één rondje nodig om te beslissen. Iedereen was het erover eens dat de jongeling al te veel gegeten had en niet langer mocht profiteren van hun kennis.

Als hij niet wil poppen*, dan zullen we hem doen poppen, zo hadden de vijf kale heren en de vijf kale dames unaniem beslist. (* ‘Poppen’ betekent hier ‘publiceren’, vrij vertaald vanuit het slang van De Vrij-Sadistische-Taalunie.)

‘We hangen hem bij de zalmen. Taalnazi verwittigt Uitgeverij Kwetsbaarheid-Is-Kracht. Hun interesse is groot om het incestverhaal van zijn Franse lerares, zijn exhibitionistische moeder en zijn alcoholische vader uit te geven. Bovendien hebben ze de literaire jury’s er al van kunnen overtuigen dat dit het kassucces van de eeuw zal worden. Taalnazi, zeg er maar gelijk bij dat ze hun kooi gereed openmaken. Binnen drie dagen zal de jongeling er eindelijk in vliegen.’

#

Ze lieten er geen gras over groeien. Na de eerstvolgende schrijfles zorgde juffrouw Tuts van Delft ervoor dat de jongeling bij haar nableef in het lokaal. Terwijl ze hem met praatjes over zijn schrijfsels verstrooide, sloop de kale man geluidloos binnen. Hij greep hem stevig bij de kraag en hij sleurde hem door de achtergangen naar de achtertuin.

In de schuur, voorbij de serres, stonden de vier kale heren en de vier kale dames klaar met een gigantische rol cellofaan. Hij was er al helemaal in vast gewikkeld, nog voor hij de kans kreeg om zich te verweren.

De jongeling dacht opeens aan zijn Griekse tante. Voor keukenprinses kon ze moeilijk doorgaan, daar was ze te oud, te groot, te mollig en te lelijk voor, maar ze was een geroemd mezedes-genie. Haar gevulde wijnbladeren waren iedere keer verrassend anders. Niemand die zo veel verschillende vullingen voor dolmadakia kon verzinnen. Was hij dan niets meer dan een lekker hapje?

Die sadisten waren het duidelijk gewend. Voor hen was het niet meer dan een routineklus, zo besefte de jongeling immens treurig. Hij kon zelfs niet huilen, want het cellofaan was zo strak gespannen dat de tranen niet konden stromen. Hij dacht aan zijn nicht, die zwoer bij het inbakeren van baby’s. Ze huilden minder en ze sliepen beter. Nu wist hij waarom dat zo was.

Het enige verschil bij de baby’s van zijn nicht was dat de gezichtjes vrij bleven. Ze konden ademen. En hij niet. Ze hadden een vacuüm van hem gemaakt! Ze zouden hem annihileren! Hij zou sterven. En die smeerlappen zouden iets doen met de donkere energie die achter zou blijven. Dat deden ze uiteindelijk met alle vissen die zich in hun vijver waagden. Hij wist te veel. En hij was te dichtbij gekomen. Paniekerig zoog de jongeling een laag plastic in zijn mond. Als hij geen zuurstof meer kreeg …

En juist toen hij dacht dat hij zou stikken, plofte er iemand een rietje in zijn mond. Gretig zoog hij de lucht naar binnen.

Toen rolden ze hem naar de visrokerij. Ze hingen hem aan een haak tussen de gefileerde halve zalmen. De jongeling probeerde zich te troosten met het feit dat ze hem op zijn minst heel hadden gelaten.

Hij kreeg weer moeite met ademen. Hij had het rietje verloren tijdens de omwentelingen van de schuur naar de rokerij. Iemand plantte het weer tussen zijn tanden. Iemand maakte een vuur aan. Iemand anders strooide er een paar bussen gelig poeder over. Zijn zicht werd steeds waziger. Iemand deed de deur dicht. En plots zag en voelde hij niets meer.

#

De derde dag brak aan. De jongeling werd langzaam wakker. De wereld was nog vaag en ijl voor hem. O ja, hij merkte wel dat de lucht nu aan het stromen was. Daaruit leidde hij af dat iemand een raam had geopend. Hij hoorde de zalmen kraken en ritselen. De jongeling kon dan wel niet meer zien - hij wist zeker dat hij op een of ander niveau blind geworden was - maar hij kon zich duidelijk voorstellen dat de zalmen aan het verpoppen waren. De fijne knakjes van het scheuren bevestigden dit alleen maar verder. In gedachten zag hij duidelijk hoe hun vinnen vleugels werden. Via een beeld in zijn hersenen realiseerde hij zich dat ze zich loswrikten van hun haak, waarna ze door het raam naar buiten vlogen, op weg naar de uitgeverijen met hun verhaal. De zalmen waren gevlinderd en klaar voor consumptie.

Toen besloot de jongeling zich weer naar binnen te keren. There is a crack in everything, that is how the light gets in… Deze gedachte, samen met die van kwetsbaarheid is kracht, bleef zich maar aan hem opdringen. Dit was de oorzaak van zijn weigering tot publicatie van dat shitverhaal geweest.

Gewetenswroeging weerhield hem ervan. Want het klopte niet. Nee, hij zou liever sterven dan uitvliegen. Hij zou niet verantwoordelijk zijn voor het verstrooien van onjuiste gedachten. De mensheid was al te lang en te veel vergiftigd. Het was je reinste onzin. De krachtigen werden juist onderdrukt door die onnozele kwetsbaarheidscultus. En als je licht was, dan had je geen duisternis nodig om te kunnen zien. Hij verstond toch ook allemaal wat er rond hem gebeurde met ogen zo blind als een toop?

Op dat moment werd hij overweldigd door een gevoel van blijdschap. Zijn handen en zijn voeten veranderden in klauwen, zijn armen en zijn benen transformeerden in delvers. Hij lachte van geluk. Zijn lijf knapte uit het cellofaan. Zijn zwarte pels glom van trots. Hij was een molft, of een Delftstoffer. Het raam zou hij niet gaan gebruiken, nee.

#

De vijf kale heren en vier van de kale dames verdwenen, een voor een. Alleen juffrouw Tuts van Delft bleef van deze ramp gespaard. Men had geen enkel idee waar de vermisten naartoe waren gegaan. Bij sommigen van hen kon je een gigantische molshoop vinden in hun gazon. Bij andere waren het omgewoelde tegelhopen, in een woonkamer, een klaslokaal, een keuken, een garage, een stoep…

#

De jongeling bekommerde zich niet langer om goed of kwaad. Hij begreep nu dat het oordeel volledig aan de lezer was voorbehouden. En hij deed gewoon waar ze hem voor gemaakt hadden.

De God-geworden-aspirant-schrijver genoot van zijn scheppende kracht, van wat hij geworden was. Met zijn sterke delvers beschreef hij talloze wegen tot in het middelpunt van de aarde, vervoerde zijn slachtoffers wroetend naar de diepte, de warmte en het licht, zocht voor hen een juiste plaats van hergeboorte in het vloeiende magma.

Nadat hij zijn persoonlijke demonen terug thuisgebracht had, besloot hij de schrijvende politici aan te pakken. Na deze klasse richtte hij zich op de schrijvende bankiers.

Hij wroette en wroette tot de planeet volledig herschapen was. Zij was ongeveer vertienvoudigd en reikte door middel van een sublieme wenteltrap van krullerige gesteentetreden van New York tot aan het midden van de maan.

Haar puntige grilligheid was van onbestemde sierlijkheid. Haar poreuze oppervlakten waren talrijk en oogverblindend mooi, altijd vergezeld van een spuitende fontein of klaterende waterval van zoet-zout water. Net zoals haar nieuwe, hoog-gotische bergpieken, haar vlijmscherpe kloven en diep-golvende dalen. De jongeling had al haar contouren herleid tot een subliem opgezwollen en tegelijk extreem uitgehold rococogevoel.

#

Juffrouw Tuts van Delft aanschouwde en zag. Ze hield ervan. Het nest, dacht zij ineens vol opwinding. Hij zou terugkeren naar de rokerij. Vanaf het begin was er chemie tussen hen geweest.

Ze wist het eigenlijk van voor ze elkaar ontmoetten. Eerst had ze het aan de mist gezien. Dan aan de bloedmanen die elkaar in moordend tempo opvolgden. Nu zag ze het aan zijn tektonische schrijfwerk. Ze glimlachte. De jongeling had altijd een sterke voorliefde gekoesterd voor de afwijkende werkwoorden. Toen voelde ze het allemachtig ook aan haar eigen lichaam. Haar eicellen stonden op springen.

Oei, dacht ze.

Ze zag sterren en het waren er veel.

Het duizelde haar meer dan ooit.

Ze moest zichzelf een tik geven om uit het visioen te geraken. Zo zal het toch moeten gebeuren en zo zal het toch moeten gaan. Helemaal uit de trance raken was bijna onmogelijk.

‘Maak Van Acht Meter Japanse Stof Uw Nieuwe Pyjama,’ mompelde ze tegen niemand anders in het bijzonder dan zichzelf om zich aan te manen om tot de noodzakelijk schrikwekkende actie over te gaan, waarna ze zich terugtrok in de rokerij, ze maakte er het vuur aan, gooide de kruiden erop, rolde zichzelf in het cellofaan en bleef daar liggen op de grond, in de smorende walmen van het zonnestof, vol ongeduld en euforie, wachtend op haar derde dag, die haar ongetwijfeld met een aantal transformaties zou komen verblijden, waardoor het tijdperk van de mensen waarschijnlijk definitief in de plooien zou verglijden van een buitengemeen, extraordinair, totaal nieuw universum door toedoen van haar tikkende voortplantingsdrang en een aankomende generatie blitse Delftstoffertjes.

Ze zag het al helemaal voor zich.

De jongeling zou haar brengen tot op de maan, hun kinderen zouden hen leiden naar de andere planeetjes in deze luttele Melkweg.

Het was een intens welkome gedachte van een oermoeder in spe tijdens het benauwende, wulpse wachten.

 

EINDE

 

Dit verhaal stuurde ik in voor de Harland Awards 2019. Het strandde op plaatsnummer 66 van de 162 deelnemende vertellingen. In de periode dat ik dit schreef, kreeg ik van mijn pianoleraar de partituur van "What are words" van Chris Medina voorgeschoteld... 

"What are words" Chris Medina

reacties

Plaats zelf een reactie