Ons Vlaanderenland

De nacht geurde naar zout en toen hoorde zij de meeuwen praten. Keikopstad is geen kuststad. Toch waren de zeevogels tot hier gekomen. Ze herinnerde zich een tijd van lang geleden. Toen ze nog vinnen en een staart had. En een rij tanden in haar keel. Ze merkte dat haar gedachten steeds weer naar een huisje in de bergen gingen, want een meermin was ze al lang niet meer en op korte termijn zouden de zeeën weer groter zijn.
De meesten bakkeleiden liever over identiteiten. Ontkenners spraken haar roskammend toe als vragen over hoe en wanneer toevallig over haar lippen rolden. Ze waren wel gerust in een paar meeuwen. Maar alleen die laatste riepen: koop een zeilboot in de solden!

 

N.A.V. weekwoord op 120-woorden

 

 

 

Ons Vlaanderenland, flooding, Pixabay
Ons Vlaanderenland, Pixabay
Ons Vlaanderenland, mermaid, Pixabay

reacties

Plaats zelf een reactie